Terapia Simontona pozwoliła mi usidlić swoje lęki, i nauczyć się sterować przekonaniami, które z tych lęków wypływały i tworzyły w mojej głowie nową, równoległa, przerażającą rzeczywistość. Po raz kolejny w trakcie swojego zdrowienia przejęłam stery.
„Dla większości osób zdrowie to brak choroby. Ale tak naprawdę jest ono czymś więcej. /…/Wiemy na pewno, że nasze zdrowie to stan aktywny i że chroni je wiele niezwykłych mechanizmów obronnych w organizmie. /…/Jest pięć mechanizmów obronnych, które stanowią główne filary twojego zdrowia. Dieta ma wpływ na każdy z nich./…/”
„Niech pożywienie będzie lekarstwem, a lekarstwo – pożywieniem”HipokratesNie ma absolutnie nic odkrywczego w stwierdzeniu, że w chorobie należy dbać o „zdrowe odżywianie”. Słyszałaś to milion razy. Nikt o zdrowych zmysłach nie podważa zasadności tej uniwersalnej rady.Problem leży w jej uniwersalności.Co w praktyce oznacza „zdrowe odżywianie”?
Kilka dni temu robiłam badania kontrolne, m.in. tomograf komputerowy (TK). To badanie, które w sposób istotny wspomaga proces diagnozy, a po zakończonym leczeniu – umożliwia monitorowanie stanu naszego zdrowia. To było moje czwarte takie badanie, więc niby już jakaś rutyna, a jednak mieszanka emocji, które mu towarzyszą, za każdym razem uświadamia mi, że rutyna była ułudą.
„Może pani jeść co chce, na co tylko będzie pani miała ochotę. Jeśli będą to słodycze, to też ok. To mit, że cukier karmi raka” – usłyszałam od swojego lekarza prowadzącego podczas przyjęcia na pierwszy kurs chemioterapii.Myślałam, że spadnę ze szpitalnego łóżka!Tymczasem sześć kobiet za moimi plecami natychmiast radośnie się ożywiło!Bo rozmowa (czyli de facto:…
Samotność w chorobie bywa dojmująca. Może być też zabójcza, w bardzo dosłownym sensie…Jeśli zdecydowałaś się zająć miejsce pilota i przejąć stery, to jest to dobry moment, aby zdecydować też kogo zaprosisz na pokład. Być może zmierzyłaś się z tą decyzją już w chwili diagnozy.Poza przerażeniem, które chwyta za gardło, bo nagle boleśnie uświadamiasz sobie swoją…
Jestem szczęśliwym człowiekiem! Przez całe dorosłe życie udało mi się ograniczać interakcje z NFZ do niezbędnego minimum.Niestety, wrzesień 2020 przyniósł zmiany i rozpoczęłam bliskie spotkania trzeciego stopnia ze służbą zdrowia. Dość szybko zorientowałam się, że podróż tym kosmicznym statkiem oznacza wielką samotność.
Kiedy w diagnozie, którą otrzymujesz pojawia się słowo „nowotwór” – zamierasz. W tym momencie Twoja głowa najprawdopodobniej uruchamia zestaw wszystkich rakowych stereotypów wyhodowanych przez amerykańskie kino.A Twoja wyobraźnia podsuwa klisze z takiego właśnie dramatu made in USA.Umówmy się: bardzo krótkiego dramatu, opartego zasadniczo na czterech scenach.Szło by to mniej więcej tak:
W chorowaniu na raka najtrudniejsze jest samo mówienie o tym, że choruje się na raka…Nie, no dobra, może wcale nie to jest najtrudniejsze, jednak stanowi naprawdę duży kłopot, zwłaszcza, kiedy dopiero zaczynasz tę przygodę..Zacznijmy od początku.
Wracałam z wakacji 2020 z głową pełną planów i nawet za bardzo się nie bałam wieszczonej drugiej fali pandemii, bo miałam też plan B na wypadek kolejnego lockdownu.Nie miałam planu C, na wypadek innych niespodzianek.Ponieważ półroczne siedzenie na tyłku przed komputerem trochę mnie sponiewierało, w pierwszym tygodniu września zaplanowałam sobie przegląd pod- i nadwozia.